Welkom!

In dit blog schrijf ik over mijn leven als moeder, werknemer, 'vriendin van' en alles wat mij als vrouw bezighoudt. Deel mijn blog gerust op social media!

Wereld aan je voeten

Herken je dat gevoel? Dat je net van de middelbare school afkomt en alle mogelijkheden nog open liggen? Zo voelde ik me toen ik 18 was. Op naar de echte 'grote mensenwereld'.  Ik koos de mooiste studie die ik me maar voor kon stellen: journalistiek. Al gelijk wist ik dat ik daar op mijn plek zat. Studie voelde niet als studie, maar als hobby. Artikelen schrijven, met een statief en camera zeulend door de trein om in de middle of nowhere te gaan filmen. Wat een feest! Het geluksgevoel duurde tot mijn derde jaar. Langzaam maar zeker begon mijn lichaam me in de steek te laten. Ik was snel moe, kon niet lang staan en kreeg pijn.

Ik kwam kilo's aan

De energie om te studeren had ik niet meer. Ik kwam kilo's aan en zat alleen nog maar op mijn kamer. Op je twintigste hoort dat niet. Daarom toch maar de medische molen in. Het duurde lang voordat de diagnose kwam, maar in 2006 was 'ie daar: fibromyalgie. Ze noemen het ook wel 'weke delen reuma'. Om het nog makkelijker te maken: die nare, zware spierpijn die je hebt als je een goede griep hebt. Plus vermoeidheid. Niet van die vermoeidheid die je met uitslapen weer rechttrekt, maar echte uitputting. En dat 24/7. De reumatoloog gaf een boekje mee met meer informatie, gaf me een hand en zei: 'succes.'  De figuurlijke klap in mijn gezicht liet ik niet toe. Als mensen medelijden hadden, zei ik doodleuk: "Joh, maar ik ga niet dood hè." Pure struisvogelpolitiek.  Lange tijd was ik gewoon 'op', maar ik wilde kostte wat het kost mijn studie afronden. Binnen de gebruikelijke vier jaar. Met altijd die slopende pijn in mijn lijf deed ik mijn twee afstudeerstages bij een tijdschrift van de Evangelische Omroep. Mijn eindscriptie leverde ik in op de laatste dag dat het kon. Ik slaagde.

Mijn tijdelijke baan werd een vaste baan

Na weken uitrusten wilde ik weer aan de slag. Ik schreef wat artikelen voor een Apeldoornse tekstschrijver en De Stentor, maar miste collega's. Ik solliciteerde voor een tijdelijk baantje in Apeldoorn, zodat het scheelde in mijn energie om niet te hoeven reizen. Dat tijdelijke baantje werd een vaste baan. Een kantoorbaan, inmiddels al weer zeven jaar. In de afgelopen jaren heb ik veel gezocht naar mogelijkheden om mijn goede gezondheid terug te krijgen.  Genezingsdienst, medicatie, alternatieve geneeswijzen. Dat laatste heeft me geholpen. Ik bleek intolerant te zijn voor koemelkeiwit. Sinds ik dat zoveel mogelijk weglaat, ben ik zo goed als pijnvrij. Nu, negen jaar na de diagnose, klim ik langzaam maar zeker weer uit het dal. Soms ben ik boos, over de jaren die ik niet meer terugkrijg. Teleurgesteld, omdat ik zo graag in de journalistiek had willen werken.  Maar inmiddels heb ik wel een lieve vriend, een eigen huis, een lieve zoon in die heerlijke peuterpuberteit en ben ik zwanger van de tweede. En ergens geloof ik er nog in, dat de wereld aan mijn voeten ligt. Het is alleen aan mij om de eerste stap te zetten.